Het maken van jaarlijstjes, het is een traditie. Ook op mijn eigen website, nu weer met een jaarlijstje 2025. Maar toen ik begin december in de NRC de column over ‘Collectieve lijstjesdrang’ las, begon ik toch een beetje te twijfelen. Columniste Tessa Sparreboom raakt hier een gevoelig snaar, met haar vraag waarom mensen dit doen, dat maken van die lijstjes. Eerlijk gezegd vraag ik het me ook weleens af, gezien de moeite die het me alle jaren kost weer een jaarlijstje te maken van favoriete albums. Maar ja, het is nu eenmaal een traditie, eentje die ‘langer [zal] meegaan dan het afsteken van een cobra’, aldus Sparreboom. Daarom hierbij toch weer mijn jaarlijstje 2025. Met een aantal favoriete albums, wel acht dit keer. Daartussen veel vertrouwde namen, maar ook een paar verrassingen.

De verrassingen van het jaar:

Perfume – ネビュラロマンス 後篇 (Nebula Romance: Part 2)
Perfume een verrassing? Nee, natuurlijk niet, want ik noem ze hier al sinds 2018. En ook muzikaal was Nebula Romance: Part 2 inderdaad geen verrassing. Het eerste deel was in 2024 verschenen, en deel twee was al aangekondigd voor 2025. De verrassing had echter te maken met Perfume zelf. Want op 21 september, de dag dat ze het 20-jarige jubileum van hun ‘major debuutsingle’ vierden, kwam Perfume met groot en totaal onverwacht nieuws: vanaf 2026 gaan ze tijdelijk in ‘cold sleep’. Een lange pauze voor onbepaalde tijd, om uit te rusten en het leven te leiden waar ze nooit aan toe kwamen. In Japan werd geschokt gereageerd, maar het is de dames gegund, want ze zijn al bij elkaar sinds de middelbare school. Altijd bezig geweest met muziek: optredens, tournees, televisieshows, videoclips en aan de lopende band singles. Voor het eerst in 25 jaar hoeven ze daar niet aan te denken. Door die aankondiging is Nebula Romance: Part 2 voorlopig ook het laatste album van Perfume. Het is maar afwachten wanneer, hoe en in wat voor vorm ze terugkeren uit die winterslaap. Van het titelnummer maakten ze voor een paviljoen op de Wereldtentoonstelling dit jaar in Osaka een speciale installatie, met weer veel technologische foefjes.

Snocaps – Snocaps
Het was een tijdje populair: de ‘suprise release’. Zonder promotiecampagne onaangekondigd (digitaal) een album uitbrengen, daarmee iedereen verrassen en zo juist extra publiciteit genereren. Beyoncé zette in 2013 de trend met haar titelloze plaat, en nog vele artiesten volgden. Daarna werd het langzaam minder, maar dit jaar werd ik compleet verrast door het titelloze debuut van Snocaps. Zomaar opeens verscheen op 31 oktober dit album van een groep waarachter twee bekende namen schuil bleken te gaan: de zussen Katie en Allison Crutchfield. De eerste is beter bekend onder de naam Waxahatchee, en een van mijn favoriete artiesten van de afgelopen 10 jaar (zie 2015, 2017, 2020, 2024). Het is in zekere zin een reünie van P.S. Elliot (zie 2016), de vroegere punkband van de zussen. Wat betreft het geluid is Snocaps dat verder niet, het is eerder een combinatie van eerdere projecten, waarbij Allison in Snocaps meer de indie vertegenwoordigd en Katie de roots-kant. Hoe dan ook, Snocaps is een geweldig plaat, en heel fijn om de zussen Crutchfield weer samen te horen zingen. Nu nog geduldig wachten op een fysieke release (april 2026!).

Addison Rae – Addison
De naam Addison Rae zei mij helemaal niks. Ze bleek een sociale media-beroemdheid te zijn, met maar liefst 88 miljoen volgers op TikTok en 40 miljoen op Instagram (daar zit ik dus niet bij). Meestal is het geen aanbeveling als een dergelijke ‘influencer’ muziek gaat maken, maar nu komt de grote verrassing: Addison is echt gewoon een heel goed album. Addison Rae’s debuut doet door de electronische producties denken aan Charli XCX, de artiest met wie ze al een remix opnam, en door de soms melancholische toon ook aan Lana del Rey. Geen slechte vergelijkingen, en ik heb er tot mijn eigen (aanvankelijke) verbazing dan ook heel veel naar haar debuut geluisterd. Ook wel prettig dat ze zichzelf niet zo heel serieus lijkt te nemen. De popartiest (niet de influencer) Addison Rae heeft er een nieuwe volger bij!

Fujii Kaze – Prema
Als een Japanse artiest een volledig Engelstalig album maakt, is het dan nog wel j-pop? Op zich een onbelangrijke vraag natuurlijk, maar toen Fujii Kaze dit jaar Prema uitbracht, geheel Engelstalig dus, had ik daar wel vraagtekens bij. Kaze groeide met zijn albums HELP EVER HURT NEVER (2020) en LOVE ALL SERVE ALL (2022) uit tot een superster in Japan. Die platen waren geheel in het Japans. Maar met Prema mikt hij dus op een groter publiek. Met als gevolg dat ik Prema gewoon in de Nederlandse platenwinkel kon kopen. Dat was al een eerste verrassing! De tweede verrassing was dat ik Prema, naar wat eerste argwaan, steeds leuker begon te vinden. Zoals door de single Hachiko, vernoemd naar het beroemde hondje dat trouw op zijn overleden baasje wachtte buiten Station Shibuya in Tokyo. Wel kocht ik van Prema de gelimiteerde editie met een bonus-cd met zeven Japanse nummers die hij sinds 2022 had uitgebracht. En als ik eerlijk ben heb ik die toch wat vaker gedraaid. Dat was weer geen verrassing.

Vertrouwde namen die al vaker terugkwam in mijn jaarlijstjes:

Jens Lekman – Songs for Other People’s Weddings
Eindelijk kwam Jens Lekman dit jaar met een opvolger voor Life Will See You Now (jaarlijstje 2017). Het heeft lang geduurd, maar Lekman heeft wel zijn best gedaan met maar liefst 16 nummers op de cd (en nog 1 extra als je de digitale versie koopt). Die nummers zijn geïnspireerd op Lekmans ervaringen als zanger op bruiloften, en de gelijknamige roman die hij met een vriend schreef. Zoals altijd bij Jens Lekman gaan romantiek en humor hand in hand, en op Songs for Other People’s Weddings staan weer verschillende schitterende liedjes. Met dit keer ook een belangrijke rol voor Matilda Sargren, die de leadzang in enkele tracks op zich neemt.

The Divine Comedy – Rainy Sunday Afternoon
Na het voor mij wat tegenvallende Office Politics (jaarlijstje 2019) maakte Neil Hannon met Rainy Sunday Afternoon weer een heel vertrouwd klinkend album. Orkestraal, melancholiek maar ook humoristisch en intellectueel. En ook persoonlijk, met bijvoorbeeld een nummer over zijn aan dementie overleden vader (The Last Time I Saw the Old Man) en zijn dochter die het huis verlaat (Invisible Thread). De single Achilles gaat, hoe kan het ook anders, over de antieke held Achilles.

Allo Darlin’ – Bright Nights
In 2016 stopte Allo Darlin’, de Engelse groep rond de Australische singer-songwriter Elizabeth Morris, ermee. In 2014 maakten ze met We Come From the Same Place een van mijn favorieten van dat jaar, maar daarna kwam er – enkele losse nummers uitgezonderd- geen nieuwe muziek meer en vanaf 2016 was het stil. Tot 2023, toen Allo Darlin’ aankondigde weer bij elkaar te komen voor optredens. En om ook weer samen nummers te gaan opnemen. Het resulaat is Bright Nights, een aangename plaat die wat rustiger klinkt dan voorheen, maar zeker charmeert.

PinkPantheress – Fancy That
Officieel is Fancy That van PinkPantheress een mixtape (wat ik heb gelezen dan), maar eerlijk gezegd weet ik in dit geval het verschil niet zo heel goed. Voor Fancy That, dat nog geen 21 minuten duurt, samplede PinkPantheress er weer flink op los in dancetracks uit de jaren 2000, om superaanstekelijke nummers te maken. Door al dat gesample en invloeden uit drum-n-bass en garage hebben die veel bekends, maar ze klinken toch ook weer nieuw.

Banks – Off With Her Head
De Amerikaanse zangeres is inmiddels ook een vaste waarde in mijn jaarlijstjes (zie 2014, 2016 en 2019). Off With Her Head vind ik ook weer heel tof, met die donkere electronische r&b en openhartige nummers.

Als ik hier vaker naar had geluisterd had ik misschien meer dan acht albums gehad om iets over te schrijven, maar het is niet anders:

Eefje de Visser – Vlijmscherp
Tristen – Unpopular Music
Rosalía – Lux
Ichiko Aoba – Luminescent Creatures
Hayley Williams – Ego Death at a Bachelorette Party
Sally Shapiro – Ready to Live a Lie
Austra – Chin Up Buttercup
Hatchie – Liquorice